Blind in de Haven – Salsa dansend voor een goed doel.

posted in: Blogs en opinies | 0

Blind in de Haven – Salsa dansend voor een goed doel.

Natuurlijk was ik nerveus. Stik-nerveus zelfs! De hele dag mijn maag in een knoop. Er stond nog al niet wat op het spel. Voor mij althans: o-zo belangrijk onderzoek naar oogaandoeningen.

Het dansen op een podium, daar zag ik niet tegen op. Dansen gaat me best goed af, die schaamte ben ik nu wel voorbij. Die speech voor een paar honderd man, om mijn boodschap over te brengen, ook niet. Die had ik de hele dag door in mijn hoofd al tientalen malen herhaald. Even kort iets over mijn beroepsmatige band met het oog als opticien en dan de familiaire binding. Over hoe twee van mijn ooms Macula Degeneratie hebben. En wat dit doet met je gezichtsveld. Hoe mij dit beangstigt, omdat het mijn voorland kan zijn. Een opticien, zonder zicht…stel je voor! Daar zette ik me dus voor in: geld inzamelen voor het Oogfonds, voor oogonderzoek naar oogaandoeningen.

Nee, het risico dat er na slechts één dansje al niemand meer zou willen dansen…dat was ondenkbaar! Een aantal salsa-vriendinnen hadden me al toegezegd een dansje te komen doen. Eén voor één kwamen ze echter voortijdig afscheid nemen. De band liep uit en zij kwamen in de knoei met tijd. Kinderen moesten worden opgehaald, eten klaar gemaakt en nog een paar verontschuldigingen.

Uiteindelijk stond ik daar dan, geblinddoekt, dame in beide handen. ‘Knop om en doen wat ik leuk vind’, dacht ik. En dat brengt me direct bij het enige voordeel wat ik heb kunnen bemerken aan blind zijn: gehoor. De muziek kwam veel en veel duidelijker ‘binnen’. Ik trof het enorm met mijn eerste dame; wij hebben best wel een danstechnische klik. Bovendien, doordat er niemand om me heen stond en ik dus wist dat ik het hele podium had, letterlijk alle ruimte om me te laten gaan, ‘in’ de muziek. Niet steeds om me heen hoeven kijken waar ik de dame naar toe stuur heeft enorme voordelen, tijdens het dansen.

Dame 1 werd ‘afgetikt’ door dame 2 en zo verder. En verder en verder. Ik verloor alle gevoel voor tijd, omdat ik zó lekker aan het dansen was. Geen idee of ik nu met 3 of met 10 dames gedanst had. Tot ik dacht de zelfde dame als waar ik mee begon weer in mijn handen te hebben: Lady-Dj Diana. “Moet jij niet draaien?” was mijn verbaasde reactie. “Welnee” haar antwoord, “Wendy heeft al lang overgenomen. “Nu al?” Mijn verbaasde reactie. Ik bleek al een ruim uur aan het dansen te zijn…

Een ruim uur! Dat was aanzienlijk meer dan ik had durven hopen! Nadien heb ik me laten vertellen dat er op een bepaald moment 6 dames op rij stonden te wachten. Dank, dames, voor jullie moeite en inzet.

Eenmaal zonder blinddoek besefte ik pas hoe intensief dit uur was geweest. Zonder gêne ben ik languit achter op het podium gaan liggen om dat uur nog eens rustig door te nemen. Een paar dingen vielen me op die me, ziende waarschijnlijk niet of nauwelijks zouden zijn opgevallen of waar ik me minder aan zou hebben gestoord. Ik wil ze graag met je delen:

  • Dansen zonder zicht is, mits ongedwongen, heerlijk om te doen! De muziek komt nog veel meer binnen en ik heb het intenser ervaren.
  • Die dame die ongetwijfeld dacht ‘hij kan niet zien, dus ook niet leiden. Laat ik dat leiden dan maar doen.’ Je zult het ongetwijfeld met de beste bedoelingen hebben gedaan, maar doe het as-je-blieft nooit meer! Als ‘blinde’ moet ik volkomen kunnen vertrouwen op mijn eigen zintuigen. In geval van ons dansje is dat mijn gehoor en de techniek van het dansen. Door de leiding van mij over te nemen, trek je me volledig uit mijn comfort zone en confronteer je me nog meer met wat ik niet kan: ZIEN. Alles is één grote, onplezierige verrassing.
  • Het zelfde geldt voor mijn collegae Dj’s. Dat er een foto gemaakt moet worden, snap ik. Door mij, twee man sterk, verschillende kanten op te duwen en trekken, maakt mij van streek. Ik zie jullie niet aankomen (letterlijk!) en dus ook niet waar jullie me naar toe dirigeren! Een paniek-aanval kwam angstig dicht bij en het scheelde niet veel of ik had me losgeslagen…

Met deze ervaringen achter de rug kan ik me nog steeds niet verplaatsen in het leven van een blinde. Wel heb ik één en ander geleerd, afgeleid van hierboven. Dat je een blinde dus niet spontaan beet moet pakken, om hem de straat over te helpen, moge nu wel duidelijk zijn. Ik kijk in ieder geval op een andere manier naar een blinde.

 

Leave a Reply